Herinnering aan Granville Richmond, tekst uitgesproken zaterdag 3 oktober 2009 voor zengroep Oshida door Leon Claessen.
Op donderdag 24 september j.l. overleed Granville Richmond. Granville was 57 jaar oud en nam vele jaren deel
in deze zengroep.
Hij kwam de laatste jaren nog maar zelden naar de meditaties.
Dit mede doordat hij ziek werd, hij kreeg kanker, maar sprak daar slechts sumier over.
Granville was bij de zengroep op een eigen manier aanwezig, hartelijk maar ook als een eenling.
Hij viel op door zijn vragen, als vanuit zijn marxistische achtergrond: waarom mediteer jij, hoe doe jij dat,
begrijp jij dat; er zat meer achter zijn vragen. Maar discussie bleef verder meestal uit, die is niet zo effectief in zen
Bij het feest bgv Chris’ 80ste verjaardag was Granville er ook, hij zei toen dat het slecht met hem ging.
Van de zomer nam hij contact met me op, voor een gesprek; hij zou niet lang meer leven vertelde hij..
Dat was zijn voorgevoel, door een volgend onderzoek bevestigd.
Meer gesprekken volgden,hij zocht contact met de zengroep. Hij sprak over hoe hij vroeger meemaakte, toen een mede-zenlid
Tinka van Dam kanker kreeg, de zengroep bij haar thuis samen met haar mediteerde, ook toen ze in haar laatste dagen was.
Tinka’s uitvaart gebeurde letterlijk en figuurlijk te midden van de zengroep.
In zijn laatste maanden had Granville ook gesprekken met verdere mensen van de zengroep:
met name Wim van Ree, Henk Hesselman, Ton Lathouwers, Chris Smoorenburg O.P. en mijzelf.
In die gesprekken werd hij graag geconfronteerd, door diepgaande vragen.
Hij zocht aanvankelijk los te kunnen laten, echter de realiteit bleef hem voor en voor hem was onbegrijpelijk;
waarom moet een mens zo ellendig sterven?
Zijn toestand werd de laatste week draaglijker en rustig en had hij een bijzondere laatste week,
verzorgd thuis door zijn partner Ignatia en zijn dochtertje van acht.
De crematieplechtigheid was gearrangeerd zonder vast programma en waarbij de ook de emoties vrij konden worden geuit.
Dit gebeurde in besloten kring met broer en zussen, ouders, partner, zijn dochtertje en Chris.
Granville was niet aan een specifieke religie verbonden, maar het was zijn wens dat Chris aanwezig zou zijn,
en mede als priester.
Op de bezoekers aan zijn ziekbed maakte de waardigheid waarmee hij deze onherroepelijke en moeilijke weg ging veel indruk.
Wat hij nu uiteindelijk echt belangrijk vond in het leven en het meeste miste was: kunnen lopen , praten, ontmoeten,
samen zijn, eten, de alledaagse dingen die gewoon gebeuren.
In het gewone en meest levensnabij, onze aandacht ten volle waard, ligt het leven open voor ons.
Niet in wat wij er allemaal aan toe willen voegen.
Van uit zijn zen-ervaring zocht hij nog los te kunnen laten. Het gebeurde, op zijn bijzonder wijze.
Een blijvende herinnering.
